Dido and Aeneas, 2010

Dydona i Eneasz - inscenizacja Instytutu Opery

Dydona i Eneasz - inscenizacja Instytutu Opery

Dydona i Eneasz

Henry Purcell

Teatr Collegium Nobilium
opera w trzech aktach do libretta Nahuma Tate’a
w reżyserii Natalii Kozłowskiej
premiera 14.06.2010

reżyseria

Natalia Kozłowska

kierownictwo muzyczne

Lilianna Stawarz

scenografia

Paulina Czernek

asystentka scenografki

Małgorzata Gosek

współpraca literacka

Emilia Olechnowicz

opieka artystyczna

Anna Radziejewska, Ryszard Peryt

obsada:

Dydona Elżbieta Izdebska/Barbara Zamek-Gliszczyńska
Belinda Natalia Kawałek/Ewelina Siedlecka
Eneasz Łukasz Hajduczenia
Czarownica Katarzyna Otczyk
Druga Dama Joanna Freszel/Aleksandra Klimczak
Pierwsza Wiedźma/Duch Michał Sławecki Druga Wiedźma Jakub Józef Orliński
Żeglarz Andrzej Klepacki

Chór:

Soprany Małgorzata Wałaszek, Justyna Czerwińska, Karolina Magnuska
Alty Olga Wądołowska, Anna Czaplicka, Małgorzata Niewińska
Tenory Andrzej Klepacki, Filip Magnuski
Basy Maciej Łukaszuk, Patryk Różycki

Zespół:

Klawesyn* Lilianna Stawarz
I Skrzypce Grzegorz Lalek
II Skrzypce Ewa Chmielewska/Marcin Sochan
Altówka Marcin Stefaniuk
Viola da gamba* Justyna Rekść-Raubo/Daniel Zorzano
Violone Grzegorz Zimak
Teorba/gitara barokowa* Anton Birula/Anna Kowalska
* Basso continuo
Edycja nut Clifford Bartlett
projekt plakatu: Magda Kuc
zdjęcia: Magda Kuc
"Dydona i Eneasz" to opera, która posiada urzekający urok mitu, wdzięk teatru elżbietańskiego i tajemniczość baroku. Każdy, kto choć raz się z nią zetknął, zostaje natychmiast oczarowany. Po raz pierwszy wystawiona została w 1689 r. w Londynie. Skomponował ją do libretta Nahuma Tate Henry Purcell angielski kompozytor i organista w Westminster oraz Kaplicy Królewskiej. Był on autorem licznych ód na zmówienie króli: Karola II, Jakuba II i Wilhelma Orańskiego, sonat wielogłosowych, muzyki scenicznej między innymi do dramatów Szekspira, czterech semi-operas oraz pierwszej w historii opery angielskiej – „Dydony i Eneasza” właśnie. Libretto opery osnute jest wokół tragicznej historii miłosnej z Eneidy Wergiliusza. Eneasz podczas swojej burzliwej podróży trafia jako rozbitek na dwór mitycznej królowej kartagińskiej Dydony. On i królowa niespodziewanie zakochują się w sobie i postanawiają poślubić. Jednak Jowisz ma względem Eneasza inne plany – powierzył mu założenie nowego państwa w Italii. Opera Purcell’a jest opowieścią o spotkaniu, które nie powinno się było wydarzyć. Jest tu konflikt tragiczny w najczystszej postaci. Bohaterowie uwikłani są w los albo inaczej patrząc w politykę. Z tej sytuacji nie ma dobrego wyjścia, każda decyzja podjęta jest kosztem wielkiego poświęcenia. Może się wydawać, że to poświęcenie jest czymś absurdalnym – wynikiem „kaprysu bogów”, ale tu chodzi o coś więcej, o to by patrzeć na siebie w perspektywie szerszej niż własne życie, mieć świadomość, że obarczeni jesteśmy odpowiedzialnością za tych, co byli przed nami i tych, co po nas przyjdą. Wielką inspiracją, kluczem do naszej inscenizacji Dydony i Eneasza były wiersze Anny Achmatowej z cyklu „Kwitnie głóg”. Poetka napisała je pod wrażeniem spotkania ze znanym brytyjskim literatem i filozofem. To spotkanie, które Achmatowa nazywa „nie-spotkaniem” podobnie jak to było w historii Dydony i Eneasza, wywołało furię losu.
fot. archiwum AT